Pazar Gözlemim-12-Hayatımızdaki yalanlar üzerine

Yaşlı Ford

Gül Kokulu Lokum

        Merhaba tekrar, sevgili Misafirler. Elbette bugün de Pazar pazarına çıktım, her zamanki yaptıklarımı yaptım yine, otlu sac pidesi ve çay, bir saat kadar oturdum kahvede ve kafamın içindekileri birbirinden ayırmaya çalıştım. Karar veremiyordum başlangıçta, ne yazacağım? Hangisini yazacağım? Diye düşündüm uzun bir zaman. Haydi kalk bakalım dolaş biraz da öyle karar ver dedim kendime içimden ve dolaşmaya başladım aheste aheste sakin olan Pazar yerinde. Epeyce bir zaman yürüdüm hiçbir şeye aldırmadan.

Yalan söylemek, yalanı yalanla kapatmak

Yalan

Yalan, yalan,
Sözlerinde yalan,

Herkes koşuyor bir yöne

Yarış

Atı alan Üsküdar'ı geçti,

Çiçeği burnunda Mühendislik anılarımdan birisi-Ukalalığım için özür dilemem

İçimdeki cevher

Ukalalığım için özür dilemem

            Diz boyu ukalalığım ın üzerinden günler geçmesine rağmen bir türlü kafamdan atamıyordum; farkına vardığım günlerden beri. Şube müdürümüzü her görüşümde, dairede, lokalde, sokakta hatta rüyamda; utancımdan yerin dibine giresim geliyordu sanki. Adama bir şey de diyemiyorum ancak saygıyla ve utançla selam vererek hemen sıvışıyordum olduğu yerden.

                Adam hiç de oralı bile değildi sanki, beni saf bir çocuk olarak algılamış olmalı ki bana kırılmamış diye umut ederek kendimi biraz olsun teselli etmeye çalışıyordum ama içimde kanayan yara oldu sürekli ve bir yolunu bulup özür dilemek gerekliydi mutlaka. Nasıl yapacağımı da bilmiyorum -söz aramızda- bu arada.

İşte böyle oldum birden

Yüz

Issız dağlara çıktık birlikte,

Arkada bıraktık geçmişi de;

Geleceği ayırdık kendimize,

Verdik el ele,

Çiçeği burnunda Mühendislik anılarımdan birisi-Avan Proje

Başardıııık!

Avan Proje

                Van'ın Gürpınar ilçesi, o yıllarda-1984-85- küçük bir yerdi. İller bankası da o dönemlerde belediyelerin üst yapılarıyla da ilgileniyordu. Bu iş de o nedenle İller Bankası tarafından finanse edilip belediyenin aylık ödeneklerinden belli oranlarda kesiliyordu.

                Yemekte biraz havadan sudan bahsettikten sonra işe geçti sohbet konusu.  “Ya abi, sen jenere menere dedin ama biz bir şey anlamadık bu işten, nedir bu işin aslı?” dedi yüklenici parlayan ve aynı zamanda da tedirgin bir gözle, gözlerimin içine bakarak.  Kontrol tekniker arkadaş da bakıyordu bana dikkatle.  “Çok basit bir şey, tavan döşemesini ters çevirip oturtacaksınız temele” deyince iyice şaşırdılar ve dalga geçiyorum sandılar önce. Birbirlerine baktılar alay mı ediyorum diye ama son çare gibi görünüyordum onlara ki ısrarla öğrenmek istiyorlardı durumu.

                “Döşemeyi yapamadık ki nasıl ters çevireceğiz?” dedi yüklenici. 

Çevremizi nasıl değerlendiriyoruz?

Gerek yok söze

Çiçeği burnunda Mühendislik anılarımdan birisi-ukalalığım diz boyu

iş makinası

Ukalalığım diz boyu

                Yavaş yavaş alışmaya başladım kuruma, Van’a ve arkadaşlara. Kısa sürede arkadaşlıklar kurmaya başladım, bu durum pek de alışık olduğum bir şey değildi aslında ve ben kendime şaşıyordum çünkü: kolay arkadaşlık kurabilen biri değildim veya ben kendimi öyle sanıyordum. Her zaman tanımaya çalışarak uzun bir zaman geçirir ve istikrar görürsem karşı davranışlarda ancak kanım kaynıyor arkadaş oluyordum genellikle. Bu durum bana yaşam şartlarımdan gelen bir alışkanlıktı, çok zarar çekmiş ve acılar yaşamıştım kolay arkadaşlıklardan. Kullanıldığımı ve sömürüldüğümü düşündüğüm çok durum yaşamıştım.

Kaşık-10-Veysel Ustabaşı

“İki kaşığı yan yana olmayacak kocanın, iki kaşığından birini mutlaka kıracaksın!”

BÖLÜM-10

16 Mart 1989

VEYSEL USTABAŞI

"Alımlı kadın"

KAŞIK

         Veysel kariyerinde hızlı ilerledi kısa zaman içinde. Önce kısım ustalığına, ardından üç ay gibi kısa sürede baş usta olmuştu atölyeye. Maaşına da zamlar yapılmış, sıkıntı çekmiyordu artık eskisi gibi. Fatma’nın bir dediğini iki etmiyor her dediğini karşılamaya çalışıyordu ama bir taraftan da yetişemeyeceğinden endişe duymaya başlamıştı çünkü: 
      Son zamanlarda istekleri çoğalmaya başlamış, olur olmaz şeyler istemeye başlamıştı Fatma. 
       Zaman zaman tedirginlik yaşasa da zamanla düzeleceğini düşünerek sesini çıkarmak istemiyordu. Karısının kalbini kırmak istemiyordu her şeyden önce.

Bir duygu boşalması ve ortaya çıkanlar.

El

Kendimle savaşım

Birkaç günlük hikâye bu, gördüğüm bir yüz rahatlattı beni önce: Kariyer basamakları hızlı tırmanılmış, emekleri var belli; sevindim, hem de çok fazla. Rahatsızlık hissi de vardı ilk andan beri ama neden diye sormadım kendime…

Birkaç gün hayal içinde yol aldım, sevinç ve burukluk içinde. Hatta şiir bile yazdım üstü kapalı anlatımla. Derken iki gün sonra biraz daha araştırmaya karar verdim durumu. İşte o anda küt diye kocaman kayalar kösüverdi birden tepeme ve ben altlarında kaldım paramparça.