Zamanda yolculuktur hayat; bazılarına göre roman, bazılarına göre hikaye, bazılarına göre de şiir.
Bütün mesele MTV –motorlu taşıtlar vergisi- ilk taksit ödemesiyle ilgili başladı. Ne alaka? Diyorsunuz haklı olarak. Ödemenin son gününe bir hafta kala, sıkıntı bastırdı, içimden bir ses “öde, öde, öde şunu da kurtul bir an önce” fısıldadı durdu kulağıma.
Bu yazıya 2021 yılı başlarında başlamıştım. Benim için uzun sayılabilecek sıkıntılı bir dönemdi geçen 5-6 yıl. İlk paragraftan sonraki üç paragrafı yazıp bırakmışım. Geçenlerde flaş disk elime geçti açtığımda gözüme takıldı. Dosyayı açıp okuduğumdaysa o günleri tekrar yaşadım özet olarak.
“Ne diyeceğime karar veremedim. Düşünmek istemeyişim bütün mesele. Düşünmeye başladığımda kızgınlık ortaya çıkıyor ve küfretmek geliyor içimden bol bol. Çünkü kelimeler yetersizleşmeye başlıyor düşüncelerimi anlatmaya. Haksız da sayılmaz hani, altmış yılı devirmiş bir kafa var karşımda. Altmış yıl durup dinlenmeden muhalefet yaptı bana üstelik. Altmış yılda dinlenmek nedir bilmeden çalıştı çalıştı ve kararlar aldı. İyiydi, kötüydü aldığı kararlar tartışılır ancak bu günlere geldi, getirdi…”
Akşam yemeğimi yedikten sonra ağırlık bastı her zamanki gibi, tüm miskinliğimle attım kendimi aptal kutusunun karşısına. Gözlerimi zor açıyorum, uyku sersemiyim. Dizi rüya gibi geliyor. Bir süre zorladım gözlerimi ama boşunaydı zorlamam.
Havuzun içindeki dalgaları seyretmeye başladı. Bütün dikkati dalgalardaydı. Adeta sörf yapıyordu.
deli
Kahvelerin hayatımızdaki –erkekler için- yeri başkaymış. Bir tür tedavi merkeziymiş de farkında değilmişiz. Çocukluğumdaki köy hayatını düşündüm de kadınlar için dulluk –binanın güneş gören yanındaki duvar dibi- vardı. Her mahallede birkaç tane belli başlı yerler olurdu. Kadınlar evdeki işlerini bitirdiğinde, kirmenini, çorap örgüsünü, kazak örgüsünü alır çıkar o yere. Getirdiği küçük minderini koyar ve oturur üzerine. Genellikle ağaç kütüğü vardır oturmak için. Oturup sohbet ederken boş durmamak için elinde mutlaka bir iş olurdu.
30 Ocak cumartesi günü öğleden sonra gök gürültülü sağanak yağış vardı. Yakınlara yıldırım düştü. İrkildim. İnternet kesildi o anda. Yerimden kalkıp modeme baktım. Modemin hiçbir ışığı yanmıyordu. Power -güç- butonuna devamlı basıldığında ışık yanıyor ancak hiçbir işlevi olmuyordu. Yani diğer göstergelerin -ADSL, wifi, internet- çalışmasını sağlamıyordu.
Kale ve bayrak direği. Savunma ve
özgürlük. Kafamda bu kelimeler dolanıp durdu eşlenik olarak. Dans ediyorlardı. Aralarındaki
samimiyet görülebilir türdendi.
Evet, mecaz girdim yine kaleye. Herkesin bir kalesi vardır mutlaka, kendisini içinde güvende hissettiği. Kalenin surları anne karnındayken atılır temelleri. Darlığı veya genişliğini yaşadığı çevre ve şartlar belirler.
Dikkati vermekte zorlandığım zaman
zıtlıklar düşünürüm. Daha doğrusu düşünmeye çalışırım dikkatimi toplayabilmek
için. Doğru ve yanlış gibi.
Kankadırlar doğru ve yanlış. Daima birlikte dolaşırlar. İkisi de erkektir hem de s.. kadar. Nal derler mıh demezler. İnat mı inattırlar da. Burunlarından kıl aldırmazlar kimselere ama kendileri yolarlar burunlarındaki kılları. Bu yüzden sık sık nezle, grip olurlar ya da boğazlarını üşütürler giren havayı ısıtacak kıl kalmadığından burun deliklerinde.
-Şimdi başka bir teldeyim. Bazen içimde bir burukluk oluşuverir; garip, zayıf, kimsesiz, aciz birilerini veya bir canlı gördüğüm zaman.
Trump gillere uğradım geçen hafta. İyiler gibiydiler ama için için kaynıyorlardı. Trump buharlaşacaktı neredeyse o derece kaynıyordu yani. Gerçi hepten su olmadığından kaynaması ve gaz olmasının dereceleri farklı farklıdır.
Kumarcılar kaybettiklerinde yüzükoyun yatarlar. Neden? diye sormuşumdur kendi kendime çocukluğumda. Yakın tanıdıklarım vardı, hep öyle yatarlardı. Kimseyle de konuşmazlar, nerede yüzükoyun uzanacak kadar yer buldular mı bırakıverirlerdi kendilerini oraya boylu boyunca. Kolları da yanlarda esas duruşa geçmiş gibi olurdu.
Yazarlar: Terry Horne ve Simon Wootton
Çeviri: İbrahim Şener
Yayın: Optimist Yayınları, Haziran 2011, 385 sayfa – İstanbul
s.XI- Bir şeyi anımsamaya çalışmak düşünmeniz anlamına gelir. Düşünceler merak, endişe, kızgınlık ya da bir sorunu ya da bir kalıbı incelerken tetiklenebilir.
