Zamanda yolculuktur hayat; bazılarına göre roman, bazılarına göre hikaye, bazılarına göre de şiir.
Hasip kavgalı bu aralar anasıyla. Yaşı on beşini doldurmadan tutturdu anasına “bana Hasibe’yi isteyin” diye. Anası savaş görmüş kadın, bilmez mi yalnızlığın ne demek olduğunu hele bir de kadın başınaysan, bir orduya bedel olman lazım. Şimdi nerde o kadınlar.
“Ne diyeceğime karar veremedim. Düşünmek istemeyişim bütün mesele. Düşünmeye başladığımda kızgınlık ortaya çıkıyor ve küfretmek geliyor içimden bol bol. Çünkü kelimeler yetersizleşmeye başlıyor düşüncelerimi anlatmaya. Haksız da sayılmaz hani, altmış yılı devirmiş bir kafa var karşımda. Altmış yıl durup dinlenmeden muhalefet yaptı bana üstelik. Altmış yılda dinlenmek nedir bilmeden çalıştı çalıştı ve kararlar aldı. İyiydi, kötüydü aldığı kararlar tartışılır ancak bu günlere geldi, getirdi…”
Hayat
Başka
memleketlerdeki eşekler nasıl anırıyor?
Elli, altmış yıl öncesinde köyde yaşamak farklıydı. Köyden dışarıya çıkmayan o kadar çok insan vardı ki aklınız almaz, inanamazsınız. Kadın ya da erkek okuma yazma bilmez çoğunluğu çünkü okul yoktur köyde veya yakınlarda. Olanına da iki, üç saatlik yaya gidilerek varılır.
Mahallenin sevilen Amca’sı kahveye gelmiş yine. Bütün gözler üzerinde. Tanıyanlar tanıdığı için, tanımayanlar da diğerlerinin niye baktığını anlamak için bakıyorlar. Önce keyfi yerine gelecek. Acı kahvesini yudumlayacak höpürdete höpürdete.
Soğuk bir kış günüydü. Hafta boyunca evden çıkmamıştım. Bunalıyordum artık evde. Kendimi dışarı atmak istedim. Acele ettim çıkmak için. Durağa doğru yöneldim. Yüz metre kadar kaldı durağa, üşümeye başladım. Geriye dönüp dönmeme konusunda kararsız kaldım. Birkaç adım attım kararsızlıkla ama daha da üşüdüğümü hissettim. Dişlerimden ses geldi. Herkes bana karşıydı anlaşılan. Döndüm eve, kalın giyinmeye.
Çocuk yaşlardaydım. Biri oğlan, diğeri kız; sözlendiler. Kız, uzun boylu, uzun saçlı, kömür gözlüydü. Gülümsemesi ısıtıyordu çevresini. Oğlan deseniz, boyuna uygundu kızın, uzun boyluydu. Kıvırcık saçları arkaya yatık, inek yalamış gibi olurdu her zaman. Saçına tutkun bir sürü kız vardı. Oğlanın adı Cenk, kızın adı Cennet. Huyu huyuna, suyu suyuna uygundu.
-Aşk'ı anlatanlar yalan söylüyorlar. Yaşanılan aşksa eğer anlatılamaz. Anlatmak istendiğinde kelimeler yetersiz kalır. İşte bu yüzden anlatılamaz. Geveze hovardalar vardır ya hani, birisiyle selamlaşsa anlatır da anlatırlar. Dinleyen de sanır ki bir şey var aralarında, ama nerdeeeeeeeee.
