Zamanda yolculuktur hayat; bazılarına göre roman, bazılarına göre hikaye, bazılarına göre de şiir.
Bütün mesele MTV –motorlu taşıtlar vergisi- ilk taksit ödemesiyle ilgili başladı. Ne alaka? Diyorsunuz haklı olarak. Ödemenin son gününe bir hafta kala, sıkıntı bastırdı, içimden bir ses “öde, öde, öde şunu da kurtul bir an önce” fısıldadı durdu kulağıma.
Bu yazıya 2021 yılı başlarında başlamıştım. Benim için uzun sayılabilecek sıkıntılı bir dönemdi geçen 5-6 yıl. İlk paragraftan sonraki üç paragrafı yazıp bırakmışım. Geçenlerde flaş disk elime geçti açtığımda gözüme takıldı. Dosyayı açıp okuduğumdaysa o günleri tekrar yaşadım özet olarak.
“Ne diyeceğime karar veremedim. Düşünmek istemeyişim bütün mesele. Düşünmeye başladığımda kızgınlık ortaya çıkıyor ve küfretmek geliyor içimden bol bol. Çünkü kelimeler yetersizleşmeye başlıyor düşüncelerimi anlatmaya. Haksız da sayılmaz hani, altmış yılı devirmiş bir kafa var karşımda. Altmış yıl durup dinlenmeden muhalefet yaptı bana üstelik. Altmış yılda dinlenmek nedir bilmeden çalıştı çalıştı ve kararlar aldı. İyiydi, kötüydü aldığı kararlar tartışılır ancak bu günlere geldi, getirdi…”
İnsan ve insanlık yalansız yapamıyor. İnsanlığı insanlar oluşturduğuna göre insanlar da yalan söylediğine göre, insanlığın yalansız olamayacağı ortada elbette.
Akşam yemeğimi yedikten sonra ağırlık bastı her zamanki gibi, tüm miskinliğimle attım kendimi aptal kutusunun karşısına. Gözlerimi zor açıyorum, uyku sersemiyim. Dizi rüya gibi geliyor. Bir süre zorladım gözlerimi ama boşunaydı zorlamam.
-Herkesin aklı karışır arada bir,
öğle değil mi?
Yaşlı adama destek çıkan olmadı aile
üyelerinden. Çünkü herkes biliyordu artık amacını. Elbette kimse kırmak
istemiyordu kendisini. Tam tersine herkesin amacı iyilik yapmaktı bahaneler üretmesinin
önüne geçmeye çalışıyorlar sadece.
Yaşlı adam karısını kaybetmesinden beridir çok az dışarıya çıktı. Tüm tanıdıkları onu soruyordu ilk zamanlar. Gelenlere kötü davrandı. Kimseyi görmek istemediğini yüzlerine söyledi gelenlerin. Bir iki derken çabuk yayıldı kulaktan kulağa. Davranışından pişmanlık duymak bir yana bilinçli yaptığını söyleyerek kendisini savunuyordu üzerine gidildiğinde.
Hayat
Başka
memleketlerdeki eşekler nasıl anırıyor?
Elli, altmış yıl öncesinde köyde yaşamak farklıydı. Köyden dışarıya çıkmayan o kadar çok insan vardı ki aklınız almaz, inanamazsınız. Kadın ya da erkek okuma yazma bilmez çoğunluğu çünkü okul yoktur köyde veya yakınlarda. Olanına da iki, üç saatlik yaya gidilerek varılır.
Havuzun içindeki dalgaları seyretmeye başladı. Bütün dikkati dalgalardaydı. Adeta sörf yapıyordu.
“En kötüsü ne biliyor musun?” dedi yaşlı adam suratını buruşturarak, karşısında oturan delikanlıya. Delikanlı dediysem de kırklı yaşlarda vardı. Etraflarında oturanlar altmışın üzerinde olduğu için delikanlı gibi duruyor aralarında.
Kale ve bayrak direği. Savunma ve
özgürlük. Kafamda bu kelimeler dolanıp durdu eşlenik olarak. Dans ediyorlardı. Aralarındaki
samimiyet görülebilir türdendi.
Evet, mecaz girdim yine kaleye. Herkesin bir kalesi vardır mutlaka, kendisini içinde güvende hissettiği. Kalenin surları anne karnındayken atılır temelleri. Darlığı veya genişliğini yaşadığı çevre ve şartlar belirler.
Ben ne istiyorum? Sorusunu sordum kendime durduğum yerde. İyi mi ettim kötü mü ettim bilmiyorum soruyu sormakla. Kafamın içinden başka bir ses bağırdı kulaklarımın dibinde: “sahi, sen ne istiyorsun?” diye. Vongladı önce, sonradan netleşti sesin tonu. Tüylerim diken diken oldu. Hem korktum hem de şaşırdım. Tepemde birisi elinde kılıç bekliyor gibi hissettim. Yanlış bir şey istersem kellem gidecekmişçesine irkildim.
