Zamanda yolculuktur hayat; bazılarına göre roman, bazılarına göre hikaye, bazılarına göre de şiir.
Hayat
Başka
memleketlerdeki eşekler nasıl anırıyor?
Elli, altmış yıl öncesinde köyde yaşamak farklıydı. Köyden dışarıya çıkmayan o kadar çok insan vardı ki aklınız almaz, inanamazsınız. Kadın ya da erkek okuma yazma bilmez çoğunluğu çünkü okul yoktur köyde veya yakınlarda. Olanına da iki, üç saatlik yaya gidilerek varılır.
Kale ve bayrak direği. Savunma ve
özgürlük. Kafamda bu kelimeler dolanıp durdu eşlenik olarak. Dans ediyorlardı. Aralarındaki
samimiyet görülebilir türdendi.
Evet, mecaz girdim yine kaleye. Herkesin bir kalesi vardır mutlaka, kendisini içinde güvende hissettiği. Kalenin surları anne karnındayken atılır temelleri. Darlığı veya genişliğini yaşadığı çevre ve şartlar belirler.
“Geldiler anne geldiler!” diyerek girdi fırından içeriye beş yaşlarında tombul bir erkek çocuk. Heyecanlıydı. Nefes nefeseydi. Annesi tam anlamamış olmalı dediklerini, “ne dedin oğlum?” dedi suratına baktı bir an. Kafasını hemen çevirdi işine devam etti. Fırında simitler vardı. Alınmaları gerekecek az sonra. O yüzden dikkati fırının içindeki simitlerdeydi.
Toplum olarak korumacıyızdır. Her
şeyi koruruz elimizden geldiğince. Çocuklarımızı kötülüklerden koruruz. Ancak
uyuşturucu kol gezer her köşe başında. Cümle âlem de bilir bunu ancak çözüm
yoktur ortada. Gencecik çocuklar düşerler sokak ortasında bir seksen.
İnşaatları koruruz devlet olarak. Doğru düzgün yapılsın diye uğraşırız elden geldiğince. İçinde canlar yaşayacaktır. Güvende yaşasınlar, korkusuz uysunlar gecelerde diye elden gelen yapılmaya çalışılır. Yapılamaz. Tıpkı uyuşturucuda olduğu gibi. Bir deprem olur, onlarca, yüzlerce can kaybı yaşanır. Dünyalar kararır, ateş düştüğü yeri yakar. Devlet oradadır reklamını yapmak için. Ağız dolusu laflar edilir. Bir türlü çözülmez mesele.
Toplum olarak evriliyor muyuz,
devriliyor muyuz?
Öncelikle söylenmesi gereken cevap “evriliyoruz elbette” ağalar, paşalar, aslanlar, kaplanlar…
