 |
karanlık |
Ne
saçmalık değil mi? Bazen yazdığımı kendim bile anlayamazken, başkalarının
anlamasını bekliyorum, anlayacaklarını düşünüyorum.
Sabırsızca
yazıp çiziyor ve tamam diyorum, bir an önce sırtımdan atmak için. İşe yarıyor
mu? Evet galiba, emin değilim ama yazıyorum ya, yetiyor işte; hiçbir şey
yapmamaktan iyidir diyorum kendimce, züğürt tesellisi.
Yoksa
çıldıracak gibi hissediyorum kendimi, korkuyorum kendimden; korkutuyor kendim
beni. Nasıl baş edeceğim kendimle, fikrim de yok; çaresizlik galiba bunun adı,
öyle duyar gibiyim sanki.
Kendime
anlatamadığım şeyleri kâğıda yazıp kâğıdın anlamasını beklemek, kağıtların da
başkalarına anlatmasını beklemek biraz uzun hikâye gibi, ne bileyim benim
bilebileceğim şeyler değil hani; ne desem boş.